515. Skrzyżowanie i zjazd w świetle obowiązujących zasad ruchu
czyli połączenie drogi wewnętrznej z publiczną
Patronat Buy Coffee: https://buycoffee.to/mrerdek1.blogspot.com lub przycisk na końcu artykułu
Droga i skrzyżowanie to określenia mające swoje legalne definicje zarówno w prawie o ruchu drogowym jak i w prawie budowlanym. Wbrew zapewnieniom o ujednoliceniu nazewnictwa, wcale nie oznaczają tego samego. Nowe definicje drogi i skrzyżowania mówią jedynie o tym, że ruch drogowy prowadzony wg skodyfikowanych zasad odbywa się na powierzchni budowli drogowych w postaci dróg publicznych i wewnętrznych oraz na ich połączeniach o dowolnym stopniu złożoności i wielkości, zarówno tych jedno jak i wielopoziomowych. Droga nie jest już definiowana jako wydzielony pas terenu posiadający jezdnię, bowiem w rozumieniu zasad ruchu może być zarówno częścią infrastruktury drogowej jak i obiektów inżynierskich. Każda droga publiczna jest zlokalizowana w terenie w pasie drogowym, zatem drogi niepubliczne (wewnętrzne) zaczynają się i kończą na granicy tego pasa, a nie na krawędzi jezdni drogi publicznej.
Każdy kierujący porusza się tylko po jednej jezdni dowolnej drogi wg opisanych ustawą Prawo o ruchu drogowym zasad, z uwzględnieniem znaków i sygnałów drogowych znajdujących się po prawej stronie jezdni, na niej, nad nią i wyjątkowo po jej lewej stronie. Kierującego nie interesuje organizacja ruchu i ruch na drugiej jezdni drogi dwujezdniowej. Dla niego drogą w rozumieniu zasad ruchu jest powierzchnia jezdni po której się porusza wraz z tym co do niej bezpośrednio przylega (rys. 1). Jadąc drogą spotyka jezdnie dróg poprzecznych przez które kolejno przejeżdża lub na które wjeżdża na skrzyżowaniach lub poza nimi. Drogą w rozumieniu zasad ruchu jest powierzchnia drogi jednojezdniowej, także będącej elementem budowli w postaci drogi wielojezdniowej, a skrzyżowaniem powierzchnia budowli w postaci pojedynczego skrzyżowania zwykłego, także gdy jest ono elementem skrzyżowania skanalizowanego na wlotach i/lub centralnie, lub węzła drogowego.
W ustawie o drogach publicznych oraz w ustawie Prawo budowlane, poza miejscami łączenia się dróg w postaci skrzyżowania, jest mowa także o zjazdach, o których prawo o ruchu drogowym milczy. Zjazd, zdefiniowany ustawą o drogach publicznych, to część drogi publicznej. Łączący on jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiąc bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej.
W nieaktualnych już przepisach wykonawczych do ustawy prawo budowlane zjazdy dzielono na publiczne i indywidualne. Zjazd publiczny był zjazdem na drogę wewnętrzną czyli na ogólnie dostępną drogę niepubliczną, a zjazd indywidualny był zjazdem na prywatną posesję.
W obecnych przepisach budowlanych nie ma już podziału na zjazdy publiczne i indywidualne, co dla kierującego pojazdem nie ma żadnego znaczenia.
Z punktu widzenia zasad ruchu drogowego zjazd z drogi publicznej na drogę wewnętrzną to odcinek drogi publicznej posiadający jezdnię. Zjazd na prywatną posesję drogą nie jest, bowiem przebiega przez pobocze i np. drogę dla pieszych i/lub rowerów, będąc ich częścią.
Ministerstwo Infrastruktury słowami swojego rzecznika zapewniało, że zmiana definicji legalnych drogi i skrzyżowania w ustawie Prawo o ruchu drogowym na zgodne z ustawą o drogach publicznych i ustawą Prawo budowlane, miała na celu ujednolicenie nazewnictwa oraz wskazania jakich dróg dotyczy, niczego w zakresie zasad ruchu drogowego nie zmieniając.
Nie jest to prawdą, bowiem nie ma już przepisu który w rozumieniu zasad ruchu drogę twardą nie dłuższą niż 20 metrów uznawał za gruntową. Przed zmianą przepisów zjazd będący odcinkiem jezdni drogi publicznej, znajdujący się w jej pasie drogowym, łączący jezdnię drogi wewnętrznej z jezdnią drogi publicznej, był zwykle krótszy od 20 metrów. W rozumieniu zasad ruchu był wówczas traktowany jako droga gruntowa która z drogą twardą nie tworzy skrzyżowania. Zatem jadący jezdną drogi wewnętrznej włączał się do ruchu dwukrotnie. Raz wjeżdżając z drogi wewnętrznej na jezdnię zjazdu i drugi raz podczas jej opuszczania. W przypadku utwardzonych zjazdów na pole lub do lasu było to jedno włączanie się do ruchu z drogi gruntowej.
Skoro obecne każdy odcinek drogi twardej jest drogą o takiej nawierzchni, to w rozumieniu zasad ruchu nawet najkrótszy może z inną drogą o nawierzchni twardej tworzyć skrzyżowanie, także gdy łączą się ze sobą jezdnie tej samej drogi.
Ponieważ droga poprzeczna łącząca jezdnię drogi publicznej z jezdnią drogi wewnętrznej jest częścią drogi publicznej, obowiązkiem zarządzającego na niej ruchem jest właściwe jej oznakowanie, także w przypadku przejść dla pieszych oraz przejazdów dla rowerów wraz z właściwym oznakowania wlotów na drogi dla rowerów. Nie ma znaczenia czy wjazd z jezdni tej drogi na jej jezdnię "główną" drogi publicznej będzie włączaniem się do ruchu czy ustąpieniem pierwszeństwa w związku z opuszczaniem jezdni drogi podporządkowanej. W praktyce nie ma sytuacji, w której granica pasa drogowego pokrywa się z krawędzią jezdni drogi publicznej.
Jak odróżnić skrzyżowanie od zjazdu na drodze z pierwszeństwem?
Nie ma żadnego problemu z odróżnieniem skrzyżowania od nieskrzyżowania (zjazdu) na drodze oznakowanej jako droga z pierwszeństwem. Zawsze ta droga zaczyna się znakiem informacyjnym D-1 "droga z pierwszeństwem" i biegnie nieprzerwanie, także na zakrętach na skrzyżowaniach, aż do znaku D-2 "koniec drogi z pierwszeństwem". Przed każdym skrzyżowaniem drogi z pierwszeństwem z drogą podporządkowaną oznaczoną znakiem A-7 "ustąp pierwszeństwa" lub znakiem B-20 "stop" jest na drodze z pierwszeństwem powtórzony znak D-1 lub stoi tam znak ostrzegawczy z grupy znaków A-6, także wtedy gdy łączące się na skrzyżowaniu jezdnie dróg się nie przecinają (rys. 2).
Rys. 2
Skrzyżowanie z ustalonym znakami drogowymi pierwszeństwem
Zatem każde połączenie dróg na drodze z pierwszeństwem bez znaku A-7 "ustąp pierwszeństwa lub B-20 "stop", a także z jednym z tych znaków jednak bez powtórzonego znaku D-1 lub znaku A-6 przy jezdni tej drogi, nie jest skrzyżowaniem w rozumieniu zasad ruchu (rys. 3).
Połączenie dróg które nie jest skrzyżowaniem w rozumieniu zasad ruchu
Należy zwrócić uwagę na to, że rozwidlenie drogi oznaczonej znakami jako droga z pierwszeństwem na dwie takie drogi jest skrzyżowaniem w rozumieniu zasad ruchu. Takie rozwidlenie odwołuje np. ograniczenie prędkości.
Jak odróżnić skrzyżowanie od zjazdu na drodze na której nie oznaczono znakami pierwszeństwa?
Takie drogi można spotkać np. w strefie ograniczonej prędkości. Zgodnie z obecnie obowiązującą definicją skrzyżowania wszystkie drogi o nawierzchni twardej, bez względu na ich długość, oraz same jezdnie tej samej drogi, przy braku oznakowania dotyczącego pierwszeństwa tworzą skrzyżowania równorzędne.
Droga wewnętrzna, w tym strefa ruchu, zawsze zaczyna się i kończy na granicy pasa drogowego drogi publicznej czyli w miejscu ustawienia znaków D-46 i D-47 lub D-52 i D-53. Niestety nie zawsze droga wewnętrzna jest oznaczona tymi znakami. Że jest to droga w rozumieniu zasad ruchu świadczy publiczny do niej dostęp oraz jezdnia przeznaczona do ruchu pojazdów (rys. 4).
Wloty dróg wewnętrznych znakuje zarządzający ruchem na tych drogach, natomiast połączenie odcinka drogi dojazdowej do drogi wewnętrznej z jezdnią "główną" tej samej drogi publicznej oznacza zarządzający ruchem na tej drodze. W przypadku połączenia różnych dróg publicznych za oznakowanie ich połączenia odpowiada zarządzający ruchem na drodze wyższej kategorii.
Zwykle status drogi leżącej poza pasem drogowym drogi publicznej nie budzi zastrzeżeń, bowiem są to przede wszystkim drogi przy centrach handlowych i stacjach paliw, stadionach oraz na terenie niewielkich osiedli. Poza tym trudno pomylić te obiekty z prywatnymi posesjami. Jednak gdy droga wewnętrzna jest wybudowana w standardzie drogi publicznej czy ulicy na dużym osiedlu lub w strefie przemysłowej, to bez znaku drogowego D-46 i D-47 nie można jednoznacznie uznać jej za niepubliczną.
Wobec powyższego nie można mieć pretensji do zarządzającego drogą publiczną za brak oznakowania wjazdu na drogę wewnętrzną oraz obowiązującej na niej organizacji ruchu, bowiem organizację ruchu na drodze wewnętrznej określa jej właściciel lub zarządca (np. spółdzielnia mieszkaniowa, wspólnota, właściciel sklepu).
Na drodze wewnętrznej (niepublicznej), zgodnie z art. 1 ust. 2 Ustawy Prawo o ruchu drogowym, przepisy stosuje się w zakresie koniecznym dla uniknięcia zagrożenia bezpieczeństwa osób, a nie ruchu jako takiego, oraz w zakresie wynikającym ze znaków i sygnałów drogowych (np. znaki ograniczenia prędkości lub zakazu parkowania). Jeżeli koniecznym jest zapewnienie na drodze wewnętrznej bezpieczeństwa ruchu w takim zakresie jaki obowiązuje na drodze publicznej, zarządzający ruchem drogowym powinien drogę lub drogi wewnętrzne uznać za strefę ruchu właściwie ją znakując.
mgr inż. Ryszard R. Dobrowolski





Dokładnie tak jest na "moim" pierwszym skrzyżowaniu przy wyjeździe z domu. Mijam znak "koniec obszaru zamieszkania" i 5m dalej jest znak A-7 (droga z pierwszeństwem biegnie z przeciwka w moje prawo, z lewej jest droga podporządkowana". Do zmiany definicji skrzyżowania włączałem się tam do ruchu i musiałem przepuścić wszystkich. Po zmianie - wjeżdżający z podporządkowanej z lewej strony musi mi ustąpić pierwszeństwa. O ile samej zmiany nie oceniam negatywnie to wypowiedź o tym, że "nic się nie zmienia" można postawić obok tej wiceministra Chodkiewicza nt sygnalizowania na "łamanym" - tj. na regale z fantastyką (a może horrorami?).
OdpowiedzUsuń@JAn - Rozumiem, że wcześniej poza znakiem D-41 "koniec strefy zamieszkania" nie było przed skrzyżowaniem znaku A-7 i włączanie się do ruchu wynikało nie tyle ze znaku D-41, jak to sobie tłumaczono, lecz jako wjazd z drogi gruntowej na twardą. Było to także błędem, bowiem w obrębie skrzyżowania w rozumieniu zasad ruchu drogowego nie powinno być wjazdów o których nic nie mówi prawo o ruchu drogowym. Już wtedy znakiem A-7 lub B-20 "stop" należało zmienić przepis.
UsuńProszę odnieść się teraz to obowiązków zarządcy ruchu na drodze wewnętrznej w zakresie oznakowania znakami D-46 i D-47 wszystkich wjazdów i wyjazdów i jednoczesnego stosowania znaków ograniczenia prędkości - np. 30 km/h, 20 km/h, 5 km/h. Czy policja na drodze wewnętrznej, prywatnej drodze powinna mierzyć prędkość na wniosek zgłaszającego który nie jest zarządzającym tą drogą? Czy przepisy dotyczące znakowania dróg wewnętrznych określone w art 85 Kodeksu wykroczeń mają zastosowanie, w sytuacji gdy zarządca drogi wyznaczył ograniczenie prędkości znakiem B-33, bez wcześniejszego ostrzeżenia o niebezpieczeństwie lub niedostosowania się do ogólnych przepisów wynikających z zakresu Rozporządzenia dot. szczegółowych zasad umieszczania znaków drogowych? Jaki według Pana jest katalog znaków jakich zarządzający drogą wewnętrzną może użyć i jak prawomocnie ma ustanowić organizację ruchu na swojej drodze w wariancie 1 - droga wewnętrzna i 2 - strefa ruchu. Pozdrawiam
OdpowiedzUsuń@Zatroskany - Zarządzający ruchem drogowym na drodze wewnętrznej NIE JEST prawnie obowiązany do znakowania wlotów dróg wewnętrznych znakami D-46/D-47 oraz wprowadzania na tych drogach jakiejkolwiek organizacji ruchu, pamiętając że brak znaków drogowych jest też oznakowaniem. Może przygotować projekt stałej organizacji ruchu na drogach wewnętrznych i bez konsultacji z policją może go sam zatwierdzić biorąc na siebie odpowiedzialność za jego zgodność z obowiązującym prawem. Ma zatem prawo ustawić w zgodzie z tym projektem znaki ograniczenia prędkości i np. znaki zakazu zatrzymania i postoju. Jeżeli istniejąca organizacja ruchu budzi zastrzeżenia funkcjonalne lub formalne można porównać ją z zatwierdzoną i wnioskować o jej poprawienie lub zmianę. Można też, gdy ma wady formalne, wystąpić na drogę prawną.
UsuńPolicja nie ma uprawnienia, także na wniosek obywatela, do kontrolowania prędkości na drogach wewnętrznych jeżeli nie są one objęte strefą ruchu lub strefą zamieszkania. Art. 92a Kodeksu wykroczeń dotyczy wyłącznie dróg publicznych, stref zamieszkania oraz stref ruchu. Na drodze wewnętrznej policjant może interweniować jedynie w przypadku spowodowania realnego zagrożenia bezpieczeństwa (art. 98 KW) lub kierowania pod wpływem alkoholu lub/i środków odurzających. Wniosek osoby niebędącej zarządcą też nie daje policji uprawnień do kontroli prędkości w jakiejkolwiek formie.
W strefie ruchu lub strefie zamieszkania obowiązują wszystkie przepisy ustawy p.r.d., zatem nie tylko zarządzający ruchem drogowym ma prawo zgłosić policji problem przekraczania prędkości. Policja weryfikuje zgłoszenie i podejmuje decyzję o skierowaniu patrolu w ramach analizy lokalnych zagrożeń.
Jeżeli droga lub drogi wewnętrzne mają być objęte strefą ruchu lub strefą zamieszkania, by obowiązywały na nich WSZYSTKIE zasady ruchu przewidziane ustawą Prawo o ruchu drogowym, to do wniosku musi być załączony pełny projekt organizacji ruchu w strefie wraz z opisem technicznym. Projekt zatwierdza zainteresowany bez obowiązku opiniowania projektu przez policję, chyba że wjazd lub wyjazd ze strefy ingeruje w organizację ruchu na drodze publicznej.